Polskie budownictwo, zwłaszcza to z ubiegłego stulecia stawiało na kiszkowate i mało funkcjonalne pomieszczenia, których urządzenie było równie trudne co zdobycie szczytu góry przez astmatyka. Wąskie pokoiki, metalowe framugi, na których można było połamać palce u nóg i koszmarne kinkiety tuż przy wejściu :) Pamiętacie takie mieszkania? Dziś kilka inspiracji z arcy wąskich sypialni, które właścicielom udało się urządzić w przepiękny sposób. Pierwsze zdjęcie oczarowało mnie najbardziej. Długie pomieszczenie z kominem podzieliło się w naturalny sposób na strefy- wypoczynkową i biurową. Do tego cudowna mieszanka ciepłego drewna, bieli i eleganckie akcenty dodające charakteru. Może jej długość Kiszka nie jest taka zła? :)

Źródła zdjęć tu.

W moim mieście nie mam ulubionych miejsc, ale niech Was nie zwiedzie przekora tego stwierdzenia- ja po prostu lubię Białystok taki jakim jest, a miejsca w których pojawiam się najczęściej, do których wracam z przyjemnością są poza jego granicami. Uwielbiam ciszę, zieleń, przyrodę i nas w naturalnym środowisku, stąd w przypływach wolnego czasu uciekamy z miasta. Jeśli jednak miałabym wybrać jedno miejsce w Białymstoku to każdej wiosny przyciąga nas Las Zwierzyniecki, który właśnie teraz budzi się do życia. Co roku nasza pierwsza rowerowa trasa prowadzi alejkami otoczonymi przez biało-zielone dywany, okraszone gdzieniegdzie przez żółte i błękitne oczka zawilców i przylaszczek. I każdej wiosny gapimy się na nie i zachwycamy jak dzieci. Gdyby jednak skrajny homo urbanus szukał w Białymstoku miejsca dla siebie, to zapraszam go do serca miasta, na Plac Kościuszki- tu powoli liczne puby rozkładają pierwsze ogródki, a uliczni muzycy umilają czas fajnymi koncertami :)

O czwartej części wyzwania blogowego Ula napisała: to będzie kontrowersyjny temat, ale chciałabym dowiedzieć się, czy masz czas dla siebie samej i, jak go wykorzystujesz. Co robisz, by być trochę egoistka? Chociaż to bardzo osobiste wyznanie, to przyznaję, że w świecie chaosu i życia w biegu nauczyłam się być egoistką dla własnej przyjemności... 

Kawa poza domem. W samotności. Z dala od znajomych i rozmów. Kiedy wyłączam się i przez ten krótki czas jestem ponad codziennością, która mnie otacza. Nie potrzebuję towarzystwa, gwaru, tylko samotności i ciszy. I to jest mój czas. 

Kino. Najlepiej prawie puste, w którym nikt nie odbiera telefonów, nie siorbie picia i nie komentuje oglądanej na ekranie rzeczywistości. Uwielbiam. To moje drugie uzależnienie i druga przyjemność, którą z chęcią realizuję w pojedynkę. 

Muzyka. Magiczna bariera, która odcina mnie od rzeczywistości, kiedy w słuchawkach zaczynają płynąć dźwięki. To miłość od zawsze, odkąd pamiętam. Chociaż często nie potrafię wyrazić emocji słowami, na pewno mogłabym je namalować muzyką. I czasem wyłączam się ze słuchawkami w uszach i przenoszę się gdzieś do własnego świata. Nie zliczę ile par słuchawek zużyłam przez całe swoje życie :) 

♥

Mam nadzieję, że Wy również jesteście czasem egoistkami w pozytywnym tego słowa znaczeniu i potraficie czerpać przyjemność z czegoś pozornie banalnego :)

Kontynuując wyzwanie blogowe dziś kilka słów o blogowaniu w moim życiu. Nie będzie tendencyjnie. Będzie szczerze. Jest czerwiec 2011 roku, bardzo ciepły i słoneczny dzień, a ja pełna zapału piszę pierwszy post:

Szukając inspiracji w urządzaniu swojego pierwszego eM, przeglądałam setki stron. Wspaniałe projekty, niesamowite rozwiązania i zjawiskowe zdjęcia rzeczy, które oglądałam z zapartym tchem, marząc, że kiedyś moje cztery kąty będą równie piękne, jak te na obrazkach. W poszukiwaniu inspiracji gromadziłam pamiątki z cyberprzestrzeni i nabierałam przekonania, że chcę je mieć wszystkie zawsze pod ręką, ot tak, na wszelki wypadek, gdybym chciała je w każdej chwili obejrzeć. Stąd wziął się pomysł na zebranie wszystkiego razem. Być może ktoś, kto tak jak jak szuka pomysłu, odnajdzie tu szczyptę smaku, lub po prostu obejrzy...piękne rzeczy:)

Trafiłam do wielu fascynujących miejsc, poznałam ciekawych blogerów, ludzi, którzy z prawdziwą pasją pisali o swoich zainteresowaniach i pracy. Od samego początku jestem z trzema blogami, które są dla mnie szczególnie ważne: InteriosPL, CZARY Z DREWNA i Happyholic. Wiola, Aleksandra i Justyna rozpoczęły blogową przygodę w tym samym czasie co ja i wszystkie trzy są tworzą wyjątkowe miejsce w sieci. Wiola prowadzi nas przez świat dizajnu wnętrz, urządzając nasze mieszkania na najwyższym poziomie, Ola czaruje drewniany świat swoimi stolarskimi narzędziami, udowadniając, że kobieta też może być wspaniałym stolarzem, a Justyna swoim pozytywnym nastawieniem i otwartym umysłem prowadzi nas prostymi drogami rozwoju osobistego. Wracając do pytania- co blogowanie zmieniło w moim życiu? Dało mi przede wszystkimi poczucie, że prawdziwa pasja broni się przed nudą i nawet taki zodiakalny bliźniak ze słomianym zapałem jak ja, może po kilku latach spojrzeć na swoją przyjemną pracę i powiedzieć: kurcze to już kilka lat, a frajda jest coraz większa! Poza tym? Nie zmieniło zupełnie nic :) Jestem tą samą osobą, która żyje swoim życie, a blog jest jego uzupełnieniem i szalenie przyjemnym dodatkiem. Mam nadzieję, że dla Was blogowanie jest taką samą radością i za kilka lat napiszemy kolejne blogowe podsumowanie ;)

Jeśli coś z czasów dzieciństwa utkwiło w mojej pamięci jako niepisana tradycja, to na pewno były to wakacyjne wyjazdy. Rodzice pakowali nas- czyli mnie i mojego młodszego brata, psa, namiot i resztę ekwipunku do... malucha i pędziliśmy w trasę po Polsce. Z czasem malucha zastąpiły kolejne większe auta, ale nasze wakacyjne podróżowanie trwało jeszcze wiele lat. To był niesamowity okres, tych kilka tygodni w roku byłoby szaloną partyzantką, okraszoną zwiedzaniem przepięknych miejsc i poznawaniem polskiego krajobrazu. Powróciłam do namiotowego życia podczas naszych motocyklowych wyprawy po Europie (więcej o nich tu ) i od razu cofnęłam się w czasie :) Kempingowe życie na prawdę jest cool!

'Piękne rzeczy' rzadko piszą o prywatnych sprawach, ale ponieważ modernizują i ulepszają swoje życie, więc 'Piękne rzeczy' postanowiły wziąć udział w WYZWANIU 5 dni i ten tydzień kompletnie zdominuje etykieta LIFESTYLE. Dziś zagramy kilka taktów z przeszłości...

 ♪ ♪ ♪

Wakacje z dzieciństwa, które zostały głęboko w mojej pamięci to wyprawy na drugi koniec Polski do Lubania, skąd pochodzą moi Rodzice i gdzie mieszkali moi Dziadkowie. Co wspominam z największym sentymentem? Babcię piekącą rolady i ciastka z grubym cukrem, jej wiklinowy koszyk, w którym zabierałyśmy nad rzekę kanapki i picie oraz okno "mojego" pokoju na parterze, z którego mogłam wyskakiwać na dwór. Poza tym kilka dizajnersko-architektonicznych detali- dwustronne klatki w kamienicy, z jednej strony wychodzące na ulicę, z drugiej na zielone podwórko, ciężki metalowy łańcuch przy drzwiach, którym można było dla hecy zamknąć się przed wracającym z psiego spaceru Dziadkiem. Szklaną rybkę, mieniącą się kolorami tęczy, która stała w pokoju telewizyjnym, a przede wszystkim adapter i całe mnóstwo analogowych płyt. Moją ulubioną były walce Johanna Straussa i  ten wyjątkowy- Nad pięknym modrym Dunajem. Niestety, moja Babcia odeszła bardzo wcześnie zostawiając po sobie pustkę. Ja wypełniam ją ciepłymi wspomnieniami o siwej, energicznej pani, krzątającej się po kuchni i wakacjach w metrum 3/4. To zdjęcie jest jednym z kilku zrobionych podczas ostatnich wakacji z Babcią... 

Od samego początku wzbudzała wiele emocji, swoim stylem bycia, a jej słynne fuck off przeszło do historii. Mogę śmiało powiedzieć, że Agnieszka Chylińska była jedną z cegiełek w fundamencie mojego rockowego gustu, który kształtował się zdecydowanie z dala od muzycznej barachołki (uwielbiam to słowo!) i do spółki z Edytą Bartosiewicz była drugim damskim wokalem w moim nastoletnim życiu. Fizyczna i chyba też mentalna metamorfoza jaką przeszła Chylińska robi na mnie ogromne wrażenie, niezależnie od tego, czy sukces zawdzięcza sobie, czy też stoi za tym zespół 'dizajnerów ciał'. Pod koniec lat 90-tych na polskiej scenie rockowej stanęło brzydkie kaczątko. Przez kolejnych 15 lat dorosło, przeobraziło się i skradło serca wielu statystycznych podatników. Wiem, późniejsza twórczość Agnieszki Chylińskiej, niezależna od O.N.A. wzbudza emocje raczej dalekie zachwytowi, ale dla mnie najważniejsza jest w tym wszystkim Agnieszka-człowiek. Człowiek z roku na rok coraz piękniejszy, ale też spełniony, radosny i szczęśliwy. I mam ogromną nadzieję, że uśmiech, który jej często towarzyszy jest prawdziwy i nie gasnący razem z blaskiem jupiterów.

I druga postać, której przemiana wzbudza mój zachwyt. Czy można nazywać się Osbourne i być szarą myszą? Chyba nie ;) Pierwszy raz zobaczyłam Kelly Osbourne, kiedy MTV emitowało program Rodzina Osbourne'ów. Miałam ogromną radochę oglądając ich rodzinne szaleństwa i nie przypuszczałam, że prawie 15 lat później będę się zachwycać wrzaskliwą okrągłą nastolatką, która dziś jest dorosłą i świadomą kobieta. Kelly przeszła wielką zmianę, określiła jasno swój styl i konsekwentnie podkreśla swoje atuty. I to podoba mi się chyba najbardziej. 

Co mnie skłoniło do napisania o nich? Przyglądam się mojemu życiu od pewnego czasu i zastanawiam się, czy jestem w miejscu, które wyobrażałam sobie 15 lat temu? Czy mnie młodszej o 15 lat dałabym jakieś cenne rady na przyszłość? Dziś rano przeczytałam krótki artykuł o marzeniach i życiowych celach. O tym jak łatwo stać w miejscu nie walcząc o życie, na które mamy ochotę i jak trudno zamienić naszą listę "chciałabym zrobić" na "zrobię". Pozornie sens ten sam, a jednak podejmowane środki i efekt zupełnie inny... Więc może otrząsając się z zimowego letargu i nabierając w płuca wiosennego powietrze zmienić coś na lepsze? Ja chcę schudnąć, bo to moja zmora od kiedy pamiętam, ale równie długo towarzyszy mi chciałabym.

Moim pierwszym skojarzeniem było skóra i pióra, ale nie te miękkie i puszyste, ale te ostre i precyzyjne, służące do pisania! Jedno z najbardziej ciekawych połączeń, które ostatnio chodzi mi po głowie to skóra i atrament w kolorze indygo, które i w modzie i we wnętrzach mówią: jestem ponadczasowa, elegancka, ale nie nadęta. Może to wiosna, a może życiowa potrzeba zmian garderoby, wystroju i myślenia zaowocowały poszukiwaniami innego stylu, które doprowadziły mnie do pięknych skórzanych mebli, które (o matko, naprawdę?!) nie są w końcu czarne i przełamują moje dotychczasowe stereotypowe obawy przed wprowadzeniem do wnętrza i szafy brązu i granatu. Taka dekoratorska myśl przewodnia równie dobrze sprawdza się w jasnych jak i ciemnych wnętrzach, pasuje do stylu eco, ale również do barokowych zdobień, czy modnego w tym sezonie cygańskiego boho. Idąc tropem zmian rozpoczęłam poszukiwanie wiosennego płaszcza, a jakże- w kolorze indygo! Krojem chciałabym coś zbliżonego do tego, krótki i możliwie prosty. Jeśli widziałyście gdzieś jakieś piękne granaty w rozsądnej cenie koniecznie dajcie znać!

http://yups.pl/nowosci

Zdjęcia via pinterest

Zdrowych, radosnych i rodzinnych Świąt Wielkiej Nocy, spędzonych w cudownej atmosferze, w otoczeniu po prostu pięknych rzeczy!

❂❂❂

 Ja zaszywam się z daleka od cyberświata i wracam do życia dopiero za kilka dni :)

A na koniec jeszcze dwa pomysły do pięknego ozdobienia kolorowych pisanek- jeden w pełni naturalny, dla tych, którzy wolą gotowe rozwiązania, drugi dla złotych rączek, które potrafią odwzorować esy-floresy na kolorowych skorupkach :) Wszystkie znalazłam na pinterest i wrzuciłam tu.